Autor: kancelaria

Jak podaje Puls Biznesu, Innova sprzedała biznes za ponad 300 mln EUR. Po czterech latach fundusz znalazł branżowego inwestora dla Inelo, technologicznej spółki z branży transportowej. Eurowag wykorzysta ją w międzynarodowej ekspansji.

Popyt na techbiznesy nie ustaje – transakcję komentuje nasz ekspert Rafał Kozłowski (Counsel, Radca prawny).

„W obecnych warunkach trzeba się napracować, by znaleźć zdecydowanego kupującego, który zaoferuje oczekiwaną kwotę. Dotyczy to także spółek technologicznych, jednak one bardzo często odpowiadają na wyzwania rynku i klientów, wpisując się w nurt nieuchronnej cyfryzacji. Pandemia koronawirusa jedynie przyspieszyła ten proces.

Akwizycja spółki technologicznej może być więc dziś strzałem w dziesiątkę dla szukających rozwiązań w celu optymalizacji procesów i modyfikacji tradycyjnych modeli biznesowych. Dlatego najsilniejsi gracze znajdują pieniądze na takie inwestycje. Z liczby fuzji i przejęć w tym obszarze wynika, że takie aktywa stają się towarem pierwszej potrzeby.”

 

Pełna treść artykułu „Innova sprzedała biznes za ponad 300 mln EUR” dostępna jest dla zalogowanych użytkowników w serwisie pb.pl oraz w drukowanej wersji gazety.

Zmiany zasad opodatkowania jednoosobowych działalności gospodarczych wprowadzone w ramach Polskiego Ładu skłoniły pośredników ubezpieczeniowych do zweryfikowania stosowanej metody podatkowego rozliczania przychodów uzyskiwanych w ramach działalności. 

 

W nowej rzeczywistości, na atrakcyjności zyskało opodatkowanie ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. W poprzednich latach ten wariant nie był jednak popularny, co wiązało się również z brakiem jakiejkolwiek praktyki organów podatkowych w tym zakresie. Skutkowało to również wątpliwościami związanymi z wyborem właściwej stawki opodatkowania. 

Niektórzy agenci, którzy zdecydowali się na wybór opodatkowania ryczałtem, wystąpili do Dyrektora KIS z prośbą o potwierdzenie jaka stawka podatku będzie właściwa w ich indywidualnej sytuacji. Rozstrzygnięcia organów mogą być wskazówką, jaka stawka ryczałtu powinna zostać w konkretnym przypadku zastosowana. 

 

Zasady opodatkowania ryczałtem 

Przy opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podstawą opodatkowania jest przychód. W odróżnieniu od innych form opodatkowania (skala, podatek liniowy), w przypadku ryczałtu nie ma możliwości odliczania kosztów podatkowych, jest to więc metoda odpowiednia dla osób, które w ramach działalności nie ponoszą wysokich wydatków. Przepisy przewidują różne stawki ryczałtu dla określonych rodzajów działalności. 

Szczególnie ważną kwestią przy opodatkowaniu ryczałtem jest również składka zdrowotna, która jest określona w trzech zryczałtowanym kwotach, a zastosowanie właściwej jest uzależnione od osiągnięcia określonego progu przychodów. Dodatkowo od lipca agenci opodatkowani ryczałtowo mogą pomniejszyć przychód o 50% wartości zapłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne. 

Co istotne, nie jest wykluczone stosowanie kilku różnych stawek podatku, jeżeli czynności wykonywane w ramach prowadzonej działalności kwalifikują się do różnych kategorii wskazanych w ustawie o ryczałcie. 

Poniżej przedstawiamy rozstrzygnięcia Dyrektora KIS dotyczące tego jakie stawki ryczałtu PIT mogą mieć zastosowanie w różnych przypadkach prowadzenia działalności przez pośredników ubezpieczeniowych. 

 

Agent zatrudniający współpracowników 

Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej wystąpił agent świadczący usługi pośrednictwa zarówno w ramach standardowych umów agencyjnych zawieranych z zakładami ubezpieczeń jak i w ramach konsorcjów zawieranych z innymi agentami (sygn. 0112-KDIL2-2.4011.292.2022.2.AA). 

Co istotne, w ramach działalności agent ten zleca również część prac osobom trzecim na podstawie umów cywilnoprawnych, m. in. w zakresie analiz dynamiki rynku ubezpieczeniowego, analiz porównawczych ofert różnych towarzystw ubezpieczeniowych oraz analiz działań konkurencji. 

Z uwagi na fakt, że agent część prac będących istotą zawodu agenta ubezpieczeniowego zleca osobom trzecim, nie mamy do czynienia z wykonywaniem wolnego zawodu, rozumianego zgodnie z ustawą o ryczałcie jako wykonywanie działalności osobiście, bez zatrudniania pracowników. W konsekwencji nie znajdzie zastosowanie stawka 17%, przewidziana dla wolnych zawodów. Przychody agenta w sytuacji, w której zatrudnia on osoby które wykonują czynności związane z istotą działalności pośrednika w rozumieniu ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, mogą być natomiast opodatkowane według stawki 15%. 

Analogicznie do stosowania przez agenta ubezpieczeniowego stawki 15% Dyrektor KIS wypowiedział się w innym rozstrzygnięciu (sygn. 0115-KDIT1.4011.189.2022.2.MN). 

 

Agent i OFWCA 

Jedna ze spraw analizowanych przez Dyrektora KIS (sygn. 0114-KDIP2-2.4011.121.2022.3.SP) dotyczyła agentki, która w ramach prowadzonej działalności występowała w dwóch rolach: 

1. agenta ubezpieczeniowego – w ramach umowy agencyjnej zawartej z towarzystwem ubezpieczeń, 

1. OFWCA – w ramach umowy zawartej z multiagencją ubezpieczeniową. 

We wniosku o wydanie interpretacji agentka wskazała, że nie zatrudnia w ramach prowadzonej działalności żadnych pracowników/zleceniobiorców, a prowadzona przez nią ewidencja umożliwia zidentyfikowanie przychodów osiąganych z poszczególnych tytułów. 

W tym przypadku Dyrektor KIS potwierdził, że czynności wykonywane w ramach umowy agencyjnej zawartej z towarzystwem ubezpieczeń będą stanowiły działalność wykonywaną w ramach wolnego zawodu (tutaj: agent ubezpieczeniowy) i przychody z tego tytułu mogą podlegać opodatkowaniu ryczałtem według stawki 17%. 

Natomiast w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych z umowy zawartej w multiagencją, za czynności wykonywane jako OFWCA, właściwa będzie stawka ryczałtu 15%. Nie jest to bowiem działalność wykonywana w ramach wolnego zawodu. 

 

Ryczałt dla pośredników – podsumowanie 

W wydawanych rozstrzygnięciach Dyrektor KIS potwierdza stanowiska w zakresie stosowania stawek ryczałtu przez agentów: 

• 17% – w przypadku agenta ubezpieczeniowego który nie zatrudnia osób wykonujących czynności agencyjne, 
• 15% – w przypadku agenta zatrudniającego osoby wykonujące czynności związane z istotą działalności agenta oraz w przypadku wykonywania działalności gospodarczej jako OFWCA. 

W przypadku prowadzenia działalności wykonywanych w szczególnej konfiguracji (np. prowadzenie dodatkowych rodzajów działalności), warto uzyskać interpretację indywidualną mającą na celu zabezpieczenie swojej sytuacji podatkowej. 

Jak wskazuje Parkiet, ustawa o finansowaniu społecznościowym powoduje, że platformy crowdinwestycyjne zyskają dużo dodatkowych uprawnień. Czy po otrzymaniu licencji ten rynek może okazać się kuszący dla funduszy inwestycyjnych?

Praktyczną możliwość zastosowania platform, w tym w zakresie crowdlendingu, komentuje Joanna Róg-Dyrda, Counsel i Radca prawny w zespole ALTO.

Trudno jednoznacznie określić, jak będzie wyglądał rynek crowdfundingu i czy fundusze będą nim zainteresowane. Zgodnie z danymi z raportu Związku Przedsiębiorstw Finansowych, w 2021 r. mieliśmy 16 platform. Jednocześnie istotnie różnią się one zarówno zdolnością do pozyskania inwestorów, jak i wielkością. Mamy platformy zorganizowane w sposób profesjonalny, które jeszcze przed wprowadzeniem regulacji rozporządzenia i ustawą spełniały wysokie standardy. Są też takie, które po prostu tych standardów nie spełniają. Natomiast co do rozwoju usług, to wszystko będzie zależne od kondycji rynku. Obecnie praktycznie nie ma debiutów giełdowych, trudno zebrać jakiekolwiek poważniejsze kwoty w drodze oferty publicznej kierowanej do szerokiego grona. Tu widzę raczej szanse dla rozwoju crowdlendingu – komentuje Joanna Róg-Dyrda.

 

Pełna treść artykułu dostępna jest na parkiet.com.

Ceny transferowe za rok 2021 jednak bez dokumentacji dla pośrednich transakcji z rajami podatkowymi

Bez żalu i z prawdopodobieństwem graniczącym niemal z pewnością, pożegnamy przepisy nakładające na nas obowiązki z zakresu cen transferowych w stosunku do transakcji z podmiotami niepowiązanymi, w tym wszelkie związane z tym procedury zbierania oświadczeń o statusie rzeczywistego właściciela i weryfikacji kontrahentów pod tym kątem.

 

Podmioty objęte regulacjami z zakresu cen transferowych, do których zaliczają się także podmioty z branży ubezpieczeń, niezależnie od obowiązków dokumentacyjnych są zobowiązane do stosowania naczelnej zasady cen transferowych, tj. zasady ceny rynkowej (ang. arm`s length principle). Celem wspomnianej reguły jest, aby podmioty powiązane, realizując ze sobą transakcje, określały warunki takiej transakcji, w sposób jaki zrobiły to podmioty niepowiązane. Zasada ceny rynkowej stanowi zatem fundament, na którym zostały następnie zbudowane wszystkie obowiązki dotyczące raportowania cen transferowych,  a których wypełnienie przez podmioty powiązane ma dowieść, że podmioty od siebie niezależne porozumiałyby się co do danej transakcji i zrealizowałyby ją na porównywalnych warunkach.

Okazuje się jednak, że polskie przepisy o cenach transferowych zawierają pewne odstępstwo od zasady ceny rynkowej i nie jest to w żadnym przypadku wyjątek zawężający jej stosowanie. Taka sytuacja byłaby bądź co bądź korzystna dla adresata przepisów, a to samo w sobie stanowiłoby nie lada ewenement w naszym reżimie podatkowym. Wspomniany wyjątek oczywiście rozszerza stosowanie zasady ceny rynkowej na transakcje realizowane z podmiotami mającymi zamieszkanie, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju stosującym szkodliwą konkurencję podatkową. Innymi słowy, nasze transakcje z podmiotami z tzw. rajów podatkowych są objęte prawie dokładanie takimi samymi regulacjami jak transakcje, jakie zawieramy z podmiotami powiązanymi. Dlaczego prawie dokładnie? Prawie dokładnie, bo progi, po przekroczeniu których jesteśmy zobligowani uwzględnić taką transakcję z podmiotem z raju podatkowego, są przynajmniej 20-krotnie niższe (100 tys. zł, a nie np. 2 mln zł dla transakcji usługowych) niż w przypadku transakcji z podmiotem powiązanym.

Jakkolwiek to brzmi, to można dostrzec cel i sens wprowadzonego wyjątku. Z perspektywy kraju prowadzącego uczciwą politykę podatkową, budującego z tych podatków dobrobyt swoich obywateli, taki raj podatkowy to nic dobrego. Tematem odrębnym jest to, czy te regulacje na pewno powinny znaleźć się w przepisach o cenach transferowych, skoro w swej istocie stanowią wyłom od naczelnej zasady ceny rynkowej oraz czy każda transakcja z rajem jest z natury taka zła. W końcu nie każdy zakup firmowych gadżetów zamówionych bezpośrednio u producenta w Hongkongu musi oznaczać, że jesteśmy uwikłani w skomplikowane struktury podatkowe mające jedynie na celu uniknięcie zapłaty podatku w miejscu prowadzenia działalności.

 

CIĄGŁE ZMIANY PRZEPISÓW I ICH WYKŁADNI

Począwszy od roku 2017 przepisy o cenach transferowych są jak przejażdżka kolejką górską. Istna rewolucja w 2017 roku, kolejna zmiana przepisów w roku 2019 i dająca chwilę oddechu możliwość stosowania wyłączenia obowiązków dokumentacyjnych dla transakcji krajowych również w stosunku do transakcji realizowanych w roku 2018. Gdy już wydawało się, że mamy względną stabilność i pewnie zmierzamy ku końcowej stacji, za zakrętem roku 2021 pojawiła się kolejna pętla o roboczej nazwie „rozszerzenie przepisów rajowych”.

Dla transakcji zwieranych po 1 stycznia 2021 r. wprowadzono nowe obowiązki w zakresie transakcji realizowanych z podmiotami niepowiązanymi. Zgodnie z tymi zmianami, podmioty objęte przepisami o cenach transferowych są zobligowane do sporządzania dokumentacji cen transferowych w przypadku, gdy rzeczywisty właściciel (ang. beneficial owner) ma miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju stosującym szkodliwą konkurencję podatkową (czyli tzw. raju podatkowym), a wartość transakcji realizowanej z nim w danym roku przekracza 500 tys. zł.

Co więcej, czytając dalej kolejne jednostki redakcyjne jesteśmy informowani, że domniemywa się, że nasz kontrahent będący w stosunku do nas podmiotem niepowiązanym, przeprowadza w roku podatkowym rozliczenia z podmiotem mającym siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju stosującym szkodliwą konkurencję podatkową to rzeczywisty właściciel tego podmiotu niepowiązanego ma miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju stosującym szkodliwą konkurencję podatkową – raju podatkowym.

Innymi słowy, literalne brzmienie wprowadzonych regulacji prowadzi do sytuacji, w której powinniśmy dokumentować transakcje, jakie realizujemy z naszymi niepowiązanymi, w rozumieniu przepisów o cenach transferowych, kontrahentami, ze względu na fakt, że oni mogą (nie muszą) realizować transakcje z podmiotem z tzw. raju podatkowego. Mamy tu co prawda wytrych w postaci progu istotności ustanowionego na poziomie 500 tys. zł. Nie ma jednak co się oszukiwać, w przypadku podmiotów z branży ubezpieczeniowej taka wartość transakcji nie powoduje specjalnej ulgi w obciążeniu tymi przepisami.

Wydaje się, że świadomość konsekwencji wprowadzenia tych przepisów w przywołanym brzemieniu dotarła do Ministerstwa Finansów, które podjęło próby mniej formalnego ich złagodzenia. Sukcesywnie otrzymywaliśmy kolejne wersje projektu objaśnień podatkowych, które wyjaśniły nam, że możemy ograniczyć obowiązki dokumentacyjne wobec niepowiązanych kontrahentów, jeżeli otrzymamy od nich odpowiednie oświadczenie o realizowanych przez nich transakcjach i informacje o statusie rzeczywistego właściciela. Nic prostszego, prawda? Pojawiła się również interpretacja ogólna, która ograniczała stosowanie przepisów do transakcji kosztowych, co stało wprost w sprzeczności z literalnym brzemieniem interpretowanych przepisów. W kontekście interpretacji ogólnej pojawiły się również kolejne wątpliwości, np. czy wypłata odszkodowania przez zakład ubezpieczeń mieści się w rozumieniu transakcji kosztowej. Temat był również szeroko dyskutowany na działającym przy Ministerstwie Finansów Forum Cen Transferowych.

Niezależnie od powyższego, dla dużych podmiotów nawet taka, limitująca początkowe zapędy rozszerzenia przepisów o cenach transferowych na szereg transakcji z podmiotami niepowiązanymi pod płaszczykiem dokumentowania tzw. transakcji pośrednich rajowych, interpretacja przepisów wciąż generowała dużą ilość dodatkowych obowiązków administracyjnych w związku z procedowaniem oświadczeń i próbą zminimalizowania obowiązków raportowania w obszarze cen transferowych.

Od początku implementacji tych przepisów pojawiało się wiele kontrowersji w temacie dokumentowania tzw. transakcji pośrednich rajowych. Główne wątpliwości dotyczyły celu i zasadności przedmiotowych regulacji. W końcu żadne z publikowanych przez Ministerstwo Finansów statystyk nie wskazują na masową ucieczkę kapitału do bardziej „przyjaznych” podatkowo jurysdykcji. Ostatecznie Ministerstwo Finansów ugięło się pod naporem argumentów biznesu oraz doradców i zapowiedziało odstąpienie od przepisów dotyczących transakcji pośrednich rajowych w takim brzmieniu.

 

UCHYLENIE RAPORTOWANIA POŚREDNICH TRANSAKCJI RAJOWYCH

W konsekwencji 25 sierpnia 2022 r. skierowano do Sejmu rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw. Projekt zakłada uchylenie dotychczasowych przepisów dotyczących raportowania transakcji pośrednich rajowych i w konsekwencji zniesienie obowiązku dokumentacyjnego w zakresie tych transakcji. Ku uciesze podatników zmiany w tym projekcie dopuszczają również stosowanie znowelizowanych przepisów retrospektywnie do transakcji realizowanych w roku 2021. Na moment powstania niniejszego artykułu wspomniany projekt ustawy czeka na przejście ścieżki legislacyjnej w Senacie. Można zatem przewidywać, że nowe przepisy wejdą w życie w ostatnim kwartale 2022 r.

Warto również odnotować, że przy okazji całego zamieszania związanego z obowiązkiem dokumentowania tzw. pośrednich transakcji rajowych, udało się częściowo poprawić przepisy o bezpośrednich transakcjach z podmiotami z rajów podatkowych. Wspomniana poprawa dotyczy podniesienia obowiązującego od wielu lat progu materialności dla tego rodzaju transakcji – ze 100 tys. zł do 2,5 mln zł, jeżeli zawieramy transakcję finansową i 500 tys. zł dla pozostałych rodzajów transakcji.

 

JAKIE TRANSAKCJE Z RAJAMI BĘDĄ RAPORTOWANE?

Podsumowując, bez żalu i z prawdopodobieństwem graniczącym niemal z pewnością, pożegnamy przepisy nakładające na nas obowiązki z zakresu cen transferowych w stosunku do transakcji z podmiotami niepowiązanymi, w tym wszelkie związane z tym procedury zbierania oświadczeń o statusie rzeczywistego właściciela i weryfikacji kontrahentów pod tym kątem.

Nie można jednak zapomnieć, że cały czas w mocy występują pozostałe obowiązki z obszaru cen transferowych dla transakcji realizowanych z podmiotami powiązanymi i bezpośrednio z podmiotami z rajów podatkowych. Co ważne, termin raportowania za rok 2021 ponownie został wydłużony do 31 grudnia 2022 r. (dla podmiotów mających rok podatkowy równy kalendarzowemu). Najpóźniej do tego dnia powinniśmy mieć przygotowaną dokumentację lokalną cen transferowych obejmującą zidentyfikowane transakcje z podmiotami powiązanymi i bezpośrednie transakcje z rajami podatkowymi, przygotowane analizy cen transferowych (benchmark) dla dokumentowanych transakcji oraz wysłać deklaracje TP-R wraz z oświadczeniem o cenach transferowych.